10-03-11

Fraude met sociale woningen: zieke 82-jarige op straat

vrouw.82jaar.geelsehuisvesting.jpg

 

Enkele dagen geleden brachten we verslag uit over een vrouw in de wijk Koninkrijk te Morkhoven (Herentals) die een zelfmoordpoging ondernam, nadat de Geelse Huisvesting liet weten dat zij op straat zou gezet worden.

De vrouw woont met haar gezin en zieke 82-jarige zieke moeder reeds 23 jaar in een sociale woning.  Zij betaalde altijd tijdig haar huurgeld en zij had nooit problemen met de Geelse Huisvesting.

De problemen ontstonden toen er enkele jaren geleden een fabrieksdirecteur met zijn vrouw en dochter naast het gezin B. kwam wonen.  

In den beginne was de relatie zeer vriendschappelijk maar toen de fabrieksdirecteur voortging op de geruchten dat zijn dochter door mevrouw B. voor zwartwerk werd aangegeven, sloeg de sfeer om.

De fabrieksdirecteur stelde, met enkele nieuwe vrienden in de wijk, een petitie op waarin hij zijn buurvrouw van 'geluidsoverlast' beschuldigde.   De Geelse Huisvesting nam deze klacht ernstig alhoewel de 'geluidsoverlast' nooit door de politie werd vastgesteld en er nooit een Proces-Verbaal van werd opgemaakt.  

Ilse V., de sociaal assistente van de Geelse Huisvesting, liet de laatste tijd niet na om voortdurend te herhalen dat 'het gezin B. niet wilde meewerken aan de voorgestelde verzoeningspogingen en dat men nu voldoende geduld had uitgeoefend'. Maar in haar brief van 4.11.2008 aan Mevrouw B. schreef zij: 'Geachte Huurder, Met deze brief willen wij bevestigen dat u gevraagd heeft om samen met de buren rond de tafel te zitten om een oplossing te zoeken voor het burenprobleem. De buren hebben hierop negatief geantwoord'.

Er bestaat zelfs een bandopname van een gesprek waarin Ilse V. zegt dat de fabrieksdirecteur weigerde om aan de ronde tafel te gaan zitten met zijn buren.

De fabrieksdirecteur die, gezien zijn inkomen geen recht heeft op een sociale woning, is inmiddels, zonder op een wachtlijst te worden geplaatst, voor de 5de keer naar een andere sociale woning verhuisd zodat het burenconflict eigenlijk is opgelost.

Freya Van den Bossche, Vlaamse minister van Woonbeleid, werd aangeschreven omtrent deze zaak.  De Minister is dus op de hoogte van het geknoei met het toewijzen van sociale woningen door de Geelse Huisvesting en de onterechte uitdrijving van het gezin B. met de zelfmoordpoging tot gevolg.

De minister werd tevens gewezen op het feit dat vorig jaar een man uit dezelfde wijk, nadat hij in een petitie van enkele buurtbewoners werd aangeklaagd, ook al op straat werd gezet door de Geelse Huisvesting.  Deze man betrok ook reeds meer dan 20 jaar een sociale woning en had nooit poblemen met de Geelse Huisvesting.

Zijn buurvrouw Hilde C., was één van de initiatiefnemers van de petitie.  

Zoals de fabrieksdirecteur, had ook deze vrouw geen recht op een sociale woning omdat zij geen 3 jaar lang in de gemeente was ingeschreven zoals het reglement voorschrijft, en over een eigen huis te Berlaar beschikte.  Toch kreeg zij een sociale woning van de Geelse Huisvesting toegekend. Dat gebeurde dank zij de bemiddeling van enkele Herentalse politici die in het bestuur van de Geelse Huisvesting zetelen.

Minister Van den Bossche (Sp.a) werd verzocht om deze zaken grondig te laten onderzoeken.

fraude, sociale woningen, Geelse Huisvesting, gezin, zieke 82-jarige, op straat

07-03-11

Geelse Huisvesting: Flemish Minister Freya Van den Bossche makes people homeless

Geelse Huisvesting, Flemish minister, Freya Van den Bossche

I will never be homeless,
It won't happen to me.
I will never be homeless,
I'm doing so well, don't you see?
I have a good job, a nice house and a car,
I have everything I need to go far.
I am not like those Welfare bums,
To whom prosperity never comes.
You know, the ones who don't want to work,
Any kind of physical labour, they shirk.
All they want to do is drink,
Some are not clean, and they stink.
Then, I see a man, lying in the street,
A tattered coat around him and no shoes on his feet.
But, I sense that something is wrong,
That somehow, this man does not belong.
So, I decide to stop to say hello,
And ask him why he fell so low.
He once worked on a street called Bay,
Making good money every day.
Then, one day his job was gone.
He was told, "just go on home."
He soon just didn't care,
His purpose in life no longer there.
He lost his family, his home, and his car.
In just a few months, he fell so far.
So here he was, on the street,
With a tattered coat around him and no shoes on his feet.
Then I saw the lines on his face and the pain in his eyes,

I will never be homeless, will I?